De terugreis
Op vlucht GA 211 zat hij op 14 C, gangpad. Hoe konden
luchtvaartmaatschappijen denken, dat ze weg konden komen met
het plaatsen van rij 14 na rij 12 om zo het lot tarten,
dacht hij. Hij zat in rij 13, hoe je die ook noemde. Hij keek opzij
en zag – op 14 A – een jonge man. Dat was degene, die
de deur zou moeten openen in het geval van een noodlanding.
Hij keek naar de zachte donkerbruine huid van
diens tengere onderarm.
Door de koptelefoon zong Leonard Cohen: “Dance me to your
beauty with a burning violin. Dance me through the
panic ’til I’m safely gathered in…”
Een aantal uren later penetreerde de 777 de donkere nacht
boven de Golf van Bengalen,
boven de uitgestrekte steppes van Kazachstan,
boven de stad Lvov. Hij sliep,
ongehinderd door de turbulentie.
Toen, weer later, de trein station Amsterdam Centraal verlaten had, zag hij
boven het IJ de meest schitterende zonsopgang.
En hij was niet de enige.
Twee jongelui, die overduidelijk op de thuisreis waren na een nachtje stappen,
zagen het ook.
Tot zijn verbazing waren ze er echt door geraakt. Toen de trein
langs het dorp Staphorst reed, waren mensen in het zwart gekleed op weg
naar de kerk, kleine groepen te voet en op de fiets.
Op dat moment
realiseerde hij zich, dat hij terug was, en dat alles nog steeds zo was
als hij het had achtergelaten,
en zoals het geacht werd te zijn.
