Tuin & Staal
Tuin & Staal
Observaties over straten in de Leidse wijk Tuistad-Staalwijk, waar we gewoond hebben van 1996 tot 2007, gepubliceerd in de wijkkrant, en later als boekje uitgegeven.
In de late middag haasten de reizigers zich over het perron naar de trap. In niets lijkt het station op dat van die ochtend.
De Lammenschansweg leent zich niet zo erg voor details. Het is de weg van het brede gebaar, de grote lijn.
Het moeten gelukkige mensen zijn: herfstkleuren, bewegende beelden en geen auto’s.
De zon schijnt, maar de wind maakt het schraal. Lastig te typeren: de Andries Schot zit overal tussenin.
De Leeuwkenstraat is kort, buitengewoon kort. Dat is geen waardeoordeel, begrijp me goed, korte straten mogen er net zo goed zijn als lange.
Ik draal aan het begin van de Gerrit van der Laan. Ik wacht nog wat om hem in te gaan. Het is als het ware nog een maagdelijke straat.
Achter een van de ramen wordt gedanst… Misschien dat ik dat ook zou doen, als ik in een huis aan de Schelpenkader zou wonen…
In Café ‘De Tregter’ zitten vier mannen aan de bar; ze praten geanimeerd, twee aan twee. De kerstverlichting omgeeft hen.
Eigenlijk wist ik helemaal niets van de Zoeterwoudsesingel, moet ik tot mijn schande bekennen. Ik ben blij dat dat is rechtgezet…
Voor het hek heb ik een ontmoeting met een poes: het enige levende wezen in de Bloemistenlaan. Behalve ik zelf dan, maar ik tel niet mee.
Een meneer, die iets in de vuilnisbak stouwt en twee meisjes op de fiets: het is alles dat zich beweegt in een half uur Seringen…
Zondagmiddag en voor het eerst deze ‘winter’ is het fris, richting koud. Ik kijk de Pioenstraat in. Zo’n eerste indruk is toch belangrijk…
Te veelomvattend, de Herenstraat. Houdt geen maat, gaat maar door. Lopend en fietsend… Het past er niet in.
Ik pak geen opschrijfblokje en pen om wat aantekeningen te maken. De Drie Octoberstraat doe ik van huis uit. Ik kan hem dromen..
Aan de horizon de bomen: begin van het bos.
U herkent het niet onmiddellijk? Een horizon in Tuinstad-Staalwijk?
